تو خود چه فتنه ای که به چشمان ترک مست

طوطی خموش به چو تو گفتار می کنی

کس دل به اختیار به مهرت نمی دهد

دامی نهاده ای که گرفتار می کنی

تاراج عقل مردم هشیار می کنی

از دوستی که دارم و غیرت که می برم

خشم آیدم که چشم به اغیار می کنی