که بال همای افگند بر سرم

بهشتی درختی تو، ای پادشاه

که افگنده ای سایه یک ساله راه

طمع بود در بخت نیک اخترم

خرد گفت دولت نبخشد همای

گر اقبال خواهی در این سایه آی

خدایا برحمت نظر کرده ای