که افگنده ای سایه یک ساله راه

از آنان نبینم در این عهد کس

وگر هست بوبکر سعدست و بس

بهشتی درختی تو، ای پادشاه

طمع بود در بخت نیک اخترم

که بال همای افگند بر سرم

خرد گفت دولت نبخشد همای