که می پیچد از غصه رنجوروار

توانگر خود آن لقمه چون می خورد

چو بیند که درویش خون می خورد؟

مگو تندرست است رنجوردار

تنکدل چو یاران به منزل رسند

نخسبد که واماندگان از پسند

دل پادشاهان شود بارکش