که هر بامدادش بود شوهری

منه بر جهان دل که بیگانه ای است

چو مطرب که هر روز در خانه ای است

نه لایق بود عیش با دلبری

نکویی کن امسال چون ده تو راست

که سال دگر دیگری دهخداست