حکایت کند دردمندی غریب

که در باغ دل قامتش سرو بود

نه از درد دلهای ریشش خبر

نه از چشم بیمار خویشش خبر

که خوش بود چندی سرم با طبیب

نمی خواستم تندرستی خویش

که دیگر نیاید طبیبم به پیش