چه گفت، ای عجب گر بسوزم چه باک؟

وگر با همه خلق نرمی کند

تو بیچاره ای با تو گرمی کند

نگه کن که پروانه سوزناک

مرا چون خلیل آتشی در دل است

که پنداری این شعله بر من گل است

نه دل دامن دلستان می کشد