نگه کن که پروانه سوزناک

مدارا کند با چو تو مفلسی

وگر با همه خلق نرمی کند

تو بیچاره ای با تو گرمی کند

چه گفت، ای عجب گر بسوزم چه باک؟

مرا چون خلیل آتشی در دل است

که پنداری این شعله بر من گل است