مرا چون خلیل آتشی در دل است

تو بیچاره ای با تو گرمی کند

نگه کن که پروانه سوزناک

چه گفت، ای عجب گر بسوزم چه باک؟

که پنداری این شعله بر من گل است

نه دل دامن دلستان می کشد

که مهرش گریبان جان می کشد