که عیبم کند بر تولای دوست؟

نه این دم که آتش به من درفروخت

نه آن می کند یار در شاهدی

که با او توان گفتن از زاهدی

که من راضیم کشته در پای دوست

مرا بر تلف حرص دانی چراست؟

چو او هست اگر من نباشم رواست