که با او توان گفتن از زاهدی

مرا همچنان دور بودم که سوخت

نه این دم که آتش به من درفروخت

نه آن می کند یار در شاهدی

که عیبم کند بر تولای دوست؟

که من راضیم کشته در پای دوست

مرا بر تلف حرص دانی چراست؟