نه جلاب سرد ترش روی خور

به دوزخ برد مرد را خوی زشت

که اخلاق نیک آمده ست از بهشت

برو آب گرم از لب جوی خور

حرامت بود نان آن کس چشید

که چون سفره ابرو بهم درکشید

مکن خواجه بر خویشتن کار سخت