حرامت بود نان آن کس چشید

که اخلاق نیک آمده ست از بهشت

برو آب گرم از لب جوی خور

نه جلاب سرد ترش روی خور

که چون سفره ابرو بهم درکشید

مکن خواجه بر خویشتن کار سخت

که بد خوی باشد نگون سار بخت