که چون سفره ابرو بهم درکشید

برو آب گرم از لب جوی خور

نه جلاب سرد ترش روی خور

حرامت بود نان آن کس چشید

مکن خواجه بر خویشتن کار سخت

که بد خوی باشد نگون سار بخت

گرفتم که سیم و زرت چیز نیست