چو ماهی که با جوشن افتد به شست

چو صد دانه مجموع در خوشه ای

فتادیم هر دانه ای گوشه ای

به نامردی از هم بدادیم دست

کسان را نشد ناوک اندر حریر

که گفتم بدوزند سندان به تیر

چو طالع ز ما روی بر پیچ بود