سپر پیش تیر قضا هیچ بود

کسان را نشد ناوک اندر حریر

که گفتم بدوزند سندان به تیر

چو طالع ز ما روی بر پیچ بود

از این بوالعجب تر حدیثی شنو

که بی بخت کوشش نیرزد دو جو