منه عیب خلق ای خردمند پیش

که ننماید آیینه تیره، روی

طریقی طلب کز عقوبت رهی

نه حرفی که انگشت بر وی نهی

که چشمت فرو دوزد از عیب خویش

چرا دامن آلوده را حد زنم

چو در خود شناسم که تر دامنم؟