که آمد یکی سهمگین باد و گرد

شبی خفته بودم به عزم سفر

پی کاروانی گرفتم سحر

که بر چشم مردم جهان تیره کرد

به ره در یکی دختر خانه بود

به معجر غبار از پدر می زدود