به ره در یکی دختر خانه بود

پی کاروانی گرفتم سحر

که آمد یکی سهمگین باد و گرد

که بر چشم مردم جهان تیره کرد

به معجر غبار از پدر می زدود

پدر گفتش ای نازنین چهر من

که داری دل آشفته مهر من