مرا شرمساری ز روی تو بس

ز دست تو به گر عقوبت برم

به گیتی بتر زین نباشد بدی

جفا بردن از دست همچون خودی

دگر شرمساری مکن پیش کس

گرم بر سر افتد ز تو سایه ای

سپهرم بود کهترین پایه ای