سپهرم بود کهترین پایه ای

مرا شرمساری ز روی تو بس

دگر شرمساری مکن پیش کس

گرم بر سر افتد ز تو سایه ای

اگر تاج بخشی سر افرازدم

تو بردار تا کس نیندازدم

تنم می بلرزد چو یاد آورم