گرم بر سر افتد ز تو سایه ای

جفا بردن از دست همچون خودی

مرا شرمساری ز روی تو بس

دگر شرمساری مکن پیش کس

سپهرم بود کهترین پایه ای

اگر تاج بخشی سر افرازدم

تو بردار تا کس نیندازدم