همی شرم دارم ز لطف کریم

که باشد گنهکاری امیدوار؟

تو را می نگویم که عذرم پذیر

در توبه بازست و حق دستگیر

که خوانم گنه پیش عفوش عظیم

کسی را که پیری درآرد ز پای

چو دستش نگیری نخیزد ز جای