عجب گر بود راهم از دست راست

که گیرد چو تو رستگاری دهی؟

دو خواهند بودن به محشر فریق

ندانم کدامان دهندم طریق

که از دست من جز کژی برنخاست

دلم می دهد وقت وقت این امید

که حق شرم دارد ز موی سفید