که حق شرم دارد ز موی سفید

عجب گر بود راهم از دست راست

که از دست من جز کژی برنخاست

دلم می دهد وقت وقت این امید

عجب دارم ار شرم دارد ز من

که شرمم نمی آید از خویشتن

نه یوسف که چندان بلا دید و بند