دلم می دهد وقت وقت این امید

ندانم کدامان دهندم طریق

عجب گر بود راهم از دست راست

که از دست من جز کژی برنخاست

که حق شرم دارد ز موی سفید

عجب دارم ار شرم دارد ز من

که شرمم نمی آید از خویشتن