عجب دارم ار شرم دارد ز من

که از دست من جز کژی برنخاست

دلم می دهد وقت وقت این امید

که حق شرم دارد ز موی سفید

که شرمم نمی آید از خویشتن

نه یوسف که چندان بلا دید و بند

چو حکمش روان گشت و قدرش بلند