من و فردوس بدین نقد بضاعت که مراست؟

خنک آن کس که حذر گیرد و نیکو برود

تا به روزی که به جوی شده بازآید آب

یعلم الله که اگر گریه گریه کنم جو برود

اهرمن را که گذارد که به مینو برود؟

سعیم اینست که در آتش اندیشه چو عود

خویشتن سوخته ام تا به جهان بو برود