سعیم اینست که در آتش اندیشه چو عود

یعلم الله که اگر گریه گریه کنم جو برود

من و فردوس بدین نقد بضاعت که مراست؟

اهرمن را که گذارد که به مینو برود؟

خویشتن سوخته ام تا به جهان بو برود

همه سرمایه سعدی سخن شیرین بود

وین ازو ماند که چه با او برود