همه سرمایه سعدی سخن شیرین بود

اهرمن را که گذارد که به مینو برود؟

سعیم اینست که در آتش اندیشه چو عود

خویشتن سوخته ام تا به جهان بو برود

وین ازو ماند که چه با او برود