اهرمن را که گذارد که به مینو برود؟

تا به روزی که به جوی شده بازآید آب

یعلم الله که اگر گریه گریه کنم جو برود

من و فردوس بدین نقد بضاعت که مراست؟

سعیم اینست که در آتش اندیشه چو عود

خویشتن سوخته ام تا به جهان بو برود

همه سرمایه سعدی سخن شیرین بود