یا که داند که برآرد گل صد برگ از خار

تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش

حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار

کی تواند که دهد میوه الوان از چوب؟

وقت آنست که داماد گل از حجله غیب

به در آید که درختان همه کردند نثار

آدمی زاده اگر در طرب آید نه عجب