چو بندگی نتواتنم همی به جای آورد

نه مرد اسپ دوانیدم درین مضمار

مرا هزار زبان فصیح بایستی

که شکر نعمت وی کردمی یکی ز هزار

به عجز می کنم از حق بندگی اقرار

وگر به جلوه طاوس شوخیی کردم

به چشم نقص نبینندم اهل استبصار