به عجز می کنم از حق بندگی اقرار

مرا هزار زبان فصیح بایستی

که شکر نعمت وی کردمی یکی ز هزار

چو بندگی نتواتنم همی به جای آورد

وگر به جلوه طاوس شوخیی کردم

به چشم نقص نبینندم اهل استبصار

که من به جلوه گری پای زشت می پوشم