که مه دریغ نمی دارد از خلایق نور

نظر دریغ مدار از من ای مه منظور

به چشم نیک نگه کرده ام تو را همه وقت

چرا چو چشم بد افتاده ام ز روی تو دور

تو را که درد نبودست جان من همه عمر