تو را که درد نبودست جان من همه عمر

که مه دریغ نمی دارد از خلایق نور

به چشم نیک نگه کرده ام تو را همه وقت

چرا چو چشم بد افتاده ام ز روی تو دور

چو دردمند بنالد نداریش معذور

تن درست چه داند به خواب نوشین در

که شب چگونه به پایان همی برد رنجور؟