چو دردمند بنالد نداریش معذور

به چشم نیک نگه کرده ام تو را همه وقت

چرا چو چشم بد افتاده ام ز روی تو دور

تو را که درد نبودست جان من همه عمر

تن درست چه داند به خواب نوشین در

که شب چگونه به پایان همی برد رنجور؟

مرا که سحر سخن در همه جهان رفتست