مرا که سحر سخن در همه جهان رفتست

چو دردمند بنالد نداریش معذور

تن درست چه داند به خواب نوشین در

که شب چگونه به پایان همی برد رنجور؟

ز سحر چشم تو بیچاره مانده ام مسحور

دو رسته لولو منظوم در دهان داری

عبارت لب شیرین چو لولو منثور