که بار عشق تحمل نمی کند محمل

مرا و خار مغیلان به حال خود بگذار

که دل نمی رود ای ساربان ازین منزل

شتر به جهد و جفا برنمی تواند خاست

به خون سعدی اگر تشنه ای حلالت باد

که در شریعت ما حکم نیست بر قاتل

تو گوش هوش نکردی که دوش می گفتم