مرا و خار مغیلان به حال خود بگذار

که من به قد تو سروی ندیده ام مایل

به دوستی که ندارم ز کید دشمن باک

وگر به تیغ بود در میان ما فاصل

که دل نمی رود ای ساربان ازین منزل

شتر به جهد و جفا برنمی تواند خاست

که بار عشق تحمل نمی کند محمل