که دل نمی رود ای ساربان ازین منزل

به دوستی که ندارم ز کید دشمن باک

وگر به تیغ بود در میان ما فاصل

مرا و خار مغیلان به حال خود بگذار

شتر به جهد و جفا برنمی تواند خاست

که بار عشق تحمل نمی کند محمل

به خون سعدی اگر تشنه ای حلالت باد