هزار سال کم از حق او بود یک دم

ز سر نهادن گردن کشان و سالاران

بر آستان جلالش نماند جای قدم

سپاس بار خدایی که شکر نعمت او

خوشست بر دل آزادگان جراحت دوست

به حکم آنکه همش دوست می نهد مرهم

شب فراق به روز وصال حامله بود