سپهر با تو به رفعت برابری نکند

که گرگ بر گله یارا نباشدش عدوان

بر درخت امیدت همیشه باد که نیست

به دور عدل تو جز بر درخت بار گران

که شرمسار بود مدعی، بلا برهان

چو حصر منقبتت در قلم نمی آید

چگونه وصف تو گوید زبان مدحت خوان