که شرمسار بود مدعی، بلا برهان

بر درخت امیدت همیشه باد که نیست

به دور عدل تو جز بر درخت بار گران

سپهر با تو به رفعت برابری نکند

چو حصر منقبتت در قلم نمی آید

چگونه وصف تو گوید زبان مدحت خوان

من این قصیده به پایان نمی توانم برد