دوای درد منست آن دهان مرهم دان

لبان لعل تو با هر که در حدیث آید

به راستی که ز چشمش بیوفتد مرجان

اگر هزار جراحت کنی تو بر دل ریش

عوام خلق به انگشت می نمایندم

من از تعجب انگشت فکر بر دندان

امید وصل تو جانم به رقص می آرد