که می رود به سرم از تنور دل طوفان

مرا که طبع سخنگوی در حدیث آمد

نه مرکبیست که بازش توان کشید عنان

اگر سفینه شعرم روان بود نه عجب

تو کوه جودی و من در میان ورطه فقر

مگر به شرطه اقبالت اوفتم به کران

دو چیز خواهمت از کردگار فرد عزیز