چه جای ماه که خورشید لایکاد یبین

چنانکه در نظری در صفت نمی آیی

منت چه وصف بگویم تو خود در آینه بین

مه از فروغ تو بر آسمان نمی تابد

خدای تا گل آدم سرشت و خلق نگاشت

سلاله ای چو تو دیگر نیافرید از طین

نه در قبیله آدم که در بهشت خدای