بشناس قدر خویش که گوگرد احمری

پیداست قطره ای که به قیمت کجا رسد

لیکن چو پرورش بودت دانه دری

گر کیمیای دولت جاویدت آرزوست

ای مرغ پای بسته به دام هوای نفس

کی بر هوای عالم روحانیان پری؟

باز سپید روضه انسی چه فایده