ای مرغ پای بسته به دام هوای نفس

لیکن چو پرورش بودت دانه دری

گر کیمیای دولت جاویدت آرزوست

بشناس قدر خویش که گوگرد احمری

کی بر هوای عالم روحانیان پری؟

باز سپید روضه انسی چه فایده

کاندر طلب چو بال بریده کبوتری