باز سپید روضه انسی چه فایده

بشناس قدر خویش که گوگرد احمری

ای مرغ پای بسته به دام هوای نفس

کی بر هوای عالم روحانیان پری؟

کاندر طلب چو بال بریده کبوتری

چون بوم بدخبر مفکن سایه بر خراب

در اوج سدره کوش که فرخنده طایری